This case held that Arya Samajists constitute a "section of the citizens" with a distinct language and culture under Article 29(1), and that compelling their colleges to abandon Hindi for Punjabi as the sole medium of instruction and examination destroyed the substance of that right, going beyond the University's legitimate power to regulate academic standards.
ఆర్య సమాజీయులు, ఆర్టికల్ 29(1) కింద ప్రత్యేక భాష మరియు సంస్కృతి గల "పౌరుల వర్గం"గా ఉన్నారని, మరియు హిందీని వదిలి పంజాబీని ఏకైక బోధనా మరియు పరీక్షా మాధ్యమంగా అవలంబించమని వారి కళాశాలలను బలవంతం చేయడం, ఆ హక్క యొక్క సారాంశాన్ని నాశనం చేసింది, విద్యా ప్రమాణాలను నియంత్రించే యూనివర్శిటీ యొక్క చట్టబద్ధమైన అధికారాన్ని మించి వెళ్లిందని ఈ కేసు తీర్పు ఇచ్చింది.
| Court | Supreme Court of India |
|---|---|
| Bench | S.M. Sikri, C.J., P. Jaganmohan Reddy, G.K. Mitter, K.S. Hegde and A.N. Grover, JJ. |
| Year | 1971 — (1971) 2 SCC 269 |
| Cited in | 7. Protection of Interests of Minorities — Article 29 |
FACTS
The D.A.V. (Dayanand Anglo-Vedic) Colleges in Punjab were established decades earlier by followers of the Arya Samaj, a reformist Hindu religious and cultural movement founded by Swami Dayananda Saraswati, with the specific object of promoting Vedic learning and the Hindi language and Devanagari script, which the movement regarded as integral to its religious and cultural identity. These colleges had, over time, become affiliated to various universities in Punjab, including Punjabi University, established specifically to promote the Punjabi language (in the Gurmukhi script) and associated with the Sikh community's linguistic and cultural interests. Following its establishment, Punjabi University, exercising its statutory powers over affiliated colleges, sought to prescribe Punjabi as the exclusive medium of instruction and examination for all colleges affiliated to it, without providing any option for institutions like the D.A.V. Colleges to continue functioning in Hindi, the language central to their own founding purpose. The D.A.V. Colleges, whose entire institutional identity and historical mission were built around preserving and teaching in Hindi, challenged this requirement as an unconstitutional interference with their right under Article 29(1) to conserve their distinct language and culture, and under Article 30(1) to administer their own educational institutions in the manner of their choosing, including the choice of medium of instruction.
పంజాబ్లోని డి.ఎ.వి. (దయానంద్ ఆంగ్లో-వేదిక్) కళాశాలలు, స్వామి దయానంద సరస్వతి స్థాపించిన ఒక సంస్కరణాత్మక హిందూ మతపరమైన మరియు సాంస్కృతిక ఉద్యమమైన ఆర్య సమాజ అనుచరులచే దశాబ్దాల క్రితం స్థాపించబడ్డాయి, వేద అభ్యాసాన్ని మరియు హిందీ భాష మరియు దేవనాగరి లిపిని ప్రోత్సహించే నిర్దిష్ట లక్ష్యంతో, వీటిని ఈ ఉద్యమం తన మతపరమైన మరియు సాంస్కృతిక గుర్తింపులో అంతర్భాగంగా భావించింది. ఈ కళాశాలలు, కాలక్రమేణా, పంజాబీ యూనివర్శిటీతో సహా పంజాబ్లోని వివిధ యూనివర్శిటీలకు అనుబంధంగా మారాయి, ఇది పంజాబీ భాషను (గురుముఖి లిపిలో) ప్రోత్సహించడానికి ప్రత్యేకంగా స్థాపించబడింది మరియు సిక్కు సమాజం యొక్క భాషాపరమైన మరియు సాంస్కృతిక ప్రయోజనాలతో సంబంధం కలిగి ఉంది. దాని స్థాపన తర్వాత, పంజాబీ యూనివర్శిటీ, తనకు అనుబంధంగా ఉన్న కళాశాలలపై తన శాసనపరమైన అధికారాలను వినియోగిస్తూ, తనకు అనుబంధంగా ఉన్న అన్ని కళాశాలలకు పంజాబీని ప్రత్యేక బోధనా మరియు పరీక్షా మాధ్యమంగా నిర్దేశించడానికి ప్రయత్నించింది, డి.ఎ.వి. కళాశాలల వంటి సంస్థలకు వాటి సొంత స్థాపక ప్రయోజనానికి కేంద్రమైన హిందీలో పనిచేయడం కొనసాగించడానికి ఎలాంటి ఎంపిక ఇవ్వకుండా. హిందీలో బోధించడం మరియు దాన్ని కాపాడటం చుట్టూ తమ మొత్తం సంస్థాగత గుర్తింపు మరియు చారిత్రక లక్ష్యం నిర్మించబడిన డి.ఎ.వి. కళాశాలలు, ఈ అవసరాన్ని, తమ ప్రత్యేక భాష మరియు సంస్కృతిని కాపాడుకునే తమ ఆర్టికల్ 29(1) హక్కులో, మరియు బోధనా మాధ్యమం యొక్క ఎంపికతో సహా, తమ ఇష్టం ప్రకారం తమ సొంత విద్యా సంస్థలను నిర్వహించుకునే తమ ఆర్టికల్ 30(1) హక్కులో రాజ్యాంగ విరుద్ధమైన జోక్యంగా సవాలు చేశాయి.
ISSUES
- Whether Arya Samajists, as adherents of a distinct religious-cultural movement built around Hindi and Vedic teaching, constitute a "section of the citizens" having a distinct language and culture within the meaning of Article 29(1).హిందీ మరియు వేద బోధన చుట్టూ నిర్మించిన ప్రత్యేక మతపరమైన-సాంస్కృతిక ఉద్యమ అనుచరులుగా, ఆర్య సమాజీయులు ఆర్టికల్ 29(1) అర్థంలో ప్రత్యేక భాష మరియు సంస్కృతి గల "పౌరుల వర్గం"ను ఏర్పరుస్తారా అనేది.
- Whether a University's statutory power to regulate affiliated colleges legitimately extends to prescribing a uniform medium of instruction and examination for all such colleges.అనుబంధ కళాశాలలను నియంత్రించే యూనివర్శిటీ యొక్క శాసనపరమైన అధికారం, ఇలాంటి అన్ని కళాశాలలకు ఏకరూప బోధనా మరియు పరీక్షా మాధ్యమాన్ని నిర్దేశించడానికి చట్టబద్ధంగా విస్తరిస్తుందా అనేది.
- Whether compelling the D.A.V. Colleges to abandon Hindi entirely in favour of Punjabi, with no option to continue in their own language, crossed the line from permissible academic regulation into destroying the substance of their Article 29(1) right to conserve their language and their Article 30(1) right to administer their institutions in their own chosen manner.తమ సొంత భాషలో కొనసాగించడానికి ఎలాంటి ఎంపిక లేకుండా, పంజాబీకి అనుకూలంగా హిందీని పూర్తిగా వదులుకోమని డి.ఎ.వి. కళాశాలలను బలవంతం చేయడం, తమ భాషను కాపాడుకునే వారి ఆర్టికల్ 29(1) హక్కు మరియు తమ ఇష్టం ప్రకారం తమ సంస్థలను నిర్వహించుకునే వారి ఆర్టికల్ 30(1) హక్కు యొక్క సారాంశాన్ని నాశనం చేయడంలోకి, అనుమతించదగిన విద్యా నియంత్రణ నుండి రేఖను దాటిందా అనేది.
- Whether voluntary affiliation to the University, and the benefits flowing from it, meant the Colleges had impliedly accepted all future conditions the University might impose, including on medium of instruction.యూనివర్శిటీకి స్వచ్ఛంద అనుబంధం, మరియు దాని నుండి వచ్చే ప్రయోజనాలు, బోధనా మాధ్యమంతో సహా యూనివర్శిటీ విధించే భవిష్యత్తు షరతులన్నింటినీ కళాశాలలు పరోక్షంగా అంగీకరించాయని అర్థమా అనేది.
- What relief was appropriate — whether the impugned medium-of-instruction requirement should be struck down entirely as applied to these Colleges, or whether some narrower accommodation could be fashioned.సరైన పరిహారం ఏమిటి — ఈ కళాశాలలకు వర్తించే విధంగా అభ్యంతరకరమైన బోధనా-మాధ్యమ అవసరాన్ని పూర్తిగా కొట్టివేయాలా, లేదా ఏదైనా ఇరుకైన సర్దుబాటును రూపొందించవచ్చా అనేది.
ANALYSIS
- On Article 29(1) status, the Court held that the Arya Samaj is a genuine, organised religious and reform movement with Hindi and the Devanagari script as central, defining elements of its identity and mission — not incidental preferences but the very substance of what its adherents sought to preserve through their institutions — and accordingly qualified as a "section of the citizens" with a distinct language and culture under Article 29(1).ఆర్టికల్ 29(1) స్థితిపై, ఆర్య సమాజం, హిందీ మరియు దేవనాగరి లిపిని దాని గుర్తింపు మరియు లక్ష్యానికి కేంద్రమైన, నిర్వచించే అంశాలుగా కలిగిన నిజమైన, వ్యవస్థీకృత మతపరమైన మరియు సంస్కరణ ఉద్యమమని — సందర్భోచిత ప్రాధాన్యతలు కాకుండా, తమ సంస్థల ద్వారా కాపాడుకోవాలని తమ అనుచరులు కోరుకున్న దాని నిజమైన సారాంశమని — మరియు తదనుగుణంగా ఆర్టికల్ 29(1) కింద ప్రత్యేక భాష మరియు సంస్కృతి గల "పౌరుల వర్గం"గా అర్హత పొందిందని కోర్టు తీర్పు ఇచ్చింది.
- On the scope of regulatory power, the Court affirmed the well-established principle that Article 30(1)'s right to administer is not a licence to escape all regulation: measures genuinely aimed at maintaining academic efficiency, discipline, health, sanitation, morality, and public order can validly be imposed on institutions, including minority ones, as reasonable regulation of educational standards.నియంత్రణ అధికార పరిధిపై, ఆర్టికల్ 30(1) కింద నిర్వహించే హక్క, అన్ని నియంత్రణ నుండి తప్పించుకునే లైసెన్స్ కాదని బాగా స్థాపించబడిన సూత్రాన్ని కోర్టు ధృవీకరించింది: విద్యా సామర్థ్యం, క్రమశిక్షణ, ఆరోగ్యం, పారిశుద్ధ్యం, నైతికత, మరియు ప్రజా భద్రతను కాపాడటానికి నిజంగా లక్ష్యంగా చేసుకున్న చర్యలు, మైనారిటీ సంస్థలతో సహా, విద్యా ప్రమాణాల సహేతుకమైన నియంత్రణగా చెల్లుబాటుగా విధించవచ్చు.
- On where this particular regulation crossed the line, the Court held that prescribing Punjabi as the sole and exclusive medium, with no accommodation whatsoever for Hindi, went well beyond regulating academic efficiency — it struck at the very reason the D.A.V. Colleges existed, effectively forcing them to abandon the specific language-conservation mission that Article 29(1) exists to protect; a regulation that so completely negates the substance of a constitutionally protected right cannot be justified merely by invoking the University's general regulatory authority.ఈ నిర్దిష్ట నియంత్రణ ఎక్కడ రేఖను దాటిందనే దానిపై, హిందీకి ఎలాంటి సర్దుబాటు లేకుండా పంజాబీని ఏకైక, ప్రత్యేక మాధ్యమంగా నిర్దేశించడం, విద్యా సామర్థ్యాన్ని నియంత్రించడాన్ని బాగా మించిందని — ఇది డి.ఎ.వి. కళాశాలలు ఉనికిలో ఉన్న నిజమైన కారణాన్నే దెబ్బతీసింది, ఆర్టికల్ 29(1) రక్షించడానికి ఉనికిలో ఉన్న నిర్దిష్ట భాష-పరిరక్షణ లక్ష్యాన్ని వదులుకోమని వాటిని సమర్థవంతంగా బలవంతం చేసింది; రాజ్యాంగబద్ధంగా రక్షించబడిన హక్క యొక్క సారాంశాన్ని ఇంత పూర్తిగా నిరాకరించే నియంత్రణను, యూనివర్శిటీ యొక్క సాధారణ నియంత్రణ అధికారాన్ని ఆహ్వానించడం ద్వారా మాత్రమే సమర్థించలేమని కోర్టు తీర్పు ఇచ్చింది.
- On implied acceptance through affiliation, the Court rejected the argument that voluntary affiliation amounted to advance consent to any and every future condition the University might impose; affiliation is sought for the practical benefits it confers (degree-granting recognition, for instance), and cannot be read as a waiver of a constitutionally guaranteed right, particularly since Fundamental Rights of this kind are generally not capable of being waived at all.అనుబంధం ద్వారా పరోక్ష అంగీకారంపై, స్వచ్ఛంద అనుబంధం, యూనివర్శిటీ విధించే ప్రతి భవిష్యత్తు షరతుకు ముందస్తు అంగీకారానికి సమానమనే వాదనను కోర్టు తిరస్కరించింది; అనుబంధం, అది ఇచ్చే ఆచరణాత్మక ప్రయోజనాల కోసం (ఉదాహరణకు, డిగ్రీ-మంజూరు గుర్తింపు) కోరబడుతుంది, మరియు దీన్ని రాజ్యాంగబద్ధంగా హామీ ఇవ్వబడిన హక్కును వదులుకోవడంగా చదవలేము, ముఖ్యంగా ఇలాంటి ప్రాథమిక హక్కులు సాధారణంగా అస్సలు వదులుకోబడలేవు కాబట్టి.
- On relief, the Court held that the appropriate remedy was to strike down the compulsory-Punjabi-only requirement as applied to institutions like the D.A.V. Colleges, allowing them to continue functioning with Hindi as their medium of instruction and examination, rather than either upholding the blanket requirement or dismantling the University's general regulatory authority over affiliated colleges altogether.పరిహారంపై, డి.ఎ.వి. కళాశాలల వంటి సంస్థలకు వర్తించే విధంగా నిర్బంధ-పంజాబీ-మాత్రమే అవసరాన్ని కొట్టివేయడమే సరైన పరిహారమని, సాధారణ అవసరాన్ని సమర్థించడం లేదా అనుబంధ కళాశాలలపై యూనివర్శిటీ యొక్క సాధారణ నియంత్రణ అధికారాన్ని పూర్తిగా కూల్చివేయడం కంటే, హిందీని తమ బోధనా మరియు పరీక్షా మాధ్యమంగా కొనసాగించడానికి వాటిని అనుమతించడం సరైనదని కోర్టు తీర్పు ఇచ్చింది.
JUDGEMENT
The Supreme Court held that Arya Samajists constitute a "section of the citizens" with a distinct language and culture under Article 29(1), and that compelling the D.A.V. Colleges to adopt Punjabi as the sole medium of instruction and examination, without any accommodation for Hindi, violated both their Article 29(1) right to conserve their language and their Article 30(1) right to administer their own educational institutions. While affirming that a University retains legitimate authority to impose reasonable regulations on affiliated colleges for genuine academic and administrative purposes, the Court held that this particular requirement exceeded that authority by destroying the substance of the Colleges' constitutional rights, and struck it down as applied to the appellant institutions.
ఆర్య సమాజీయులు ఆర్టికల్ 29(1) కింద ప్రత్యేక భాష మరియు సంస్కృతి గల "పౌరుల వర్గం"ను ఏర్పరుస్తారని, మరియు హిందీకి ఎలాంటి సర్దుబాటు లేకుండా, పంజాబీని ఏకైక బోధనా మరియు పరీక్షా మాధ్యమంగా అవలంబించమని డి.ఎ.వి. కళాశాలలను బలవంతం చేయడం, తమ భాషను కాపాడుకునే వారి ఆర్టికల్ 29(1) హక్కును మరియు తమ సొంత విద్యా సంస్థలను నిర్వహించుకునే వారి ఆర్టికల్ 30(1) హక్కును ఉల్లంఘిస్తుందని సుప్రీంకోర్టు తీర్పు ఇచ్చింది. నిజమైన విద్యా మరియు పరిపాలనా ప్రయోజనాల కోసం అనుబంధ కళాశాలలపై సహేతుకమైన నియంత్రణలను విధించే చట్టబద్ధమైన అధికారం యూనివర్శిటీకి ఉందని ధృవీకరిస్తూనే, కళాశాలల రాజ్యాంగ హక్కుల సారాంశాన్ని నాశనం చేయడం ద్వారా ఈ నిర్దిష్ట అవసరం ఆ అధికారాన్ని మించిందని తీర్పు ఇచ్చింది, మరియు అప్పీలుదారు సంస్థలకు వర్తించే విధంగా దీన్ని కొట్టివేసింది.
CONCLUSION
D.A.V. College, Jalandhar v. State of Punjab is regularly cited for two enduring propositions: first, that Article 29(1) protects a "section of the citizens" defined by a genuinely shared distinctive language or culture, which can include a religious-reform movement organised around a particular language, and is not confined to numerically small or nationally recognised minorities alone; and second, that regulation of a minority or language-conserving institution is permissible only up to the point where it stops short of destroying the very right the Constitution protects — a line-drawing exercise ("regulation" versus "destruction of substance") that continues to guide courts assessing the validity of State or University measures affecting institutions established to preserve a distinct linguistic, religious, or cultural identity.
డి.ఎ.వి. కళాశాల, జలంధర్ v. పంజాబ్ రాష్ట్రం, రెండు కొనసాగుతున్న సూత్రాల కోసం క్రమం తప్పకుండా ఉదహరించబడుతుంది: మొదటిది, ఆర్టికల్ 29(1), నిజంగా పంచుకున్న ప్రత్యేక భాష లేదా సంస్కృతి ద్వారా నిర్వచించబడిన "పౌరుల వర్గాన్ని" రక్షిస్తుంది, ఇందులో ఒక నిర్దిష్ట భాష చుట్టూ వ్యవస్థీకరించబడిన మతపరమైన-సంస్కరణ ఉద్యమం కూడా చేరవచ్చు, మరియు ఇది కేవలం సంఖ్యాపరంగా చిన్నవి లేదా జాతీయంగా గుర్తించబడిన మైనారిటీలకు మాత్రమే పరిమితం కాదు; మరియు రెండవది, ఒక మైనారిటీ లేదా భాష-పరిరక్షణ సంస్థ యొక్క నియంత్రణ, రాజ్యాంగం రక్షించే హక్కునే నాశనం చేయడాన్ని ఆపే బిందువు వరకు మాత్రమే అనుమతించదగినది — విభిన్న భాషాపరమైన, మతపరమైన, లేదా సాంస్కృతిక గుర్తింపును కాపాడటానికి స్థాపించిన సంస్థలను ప్రభావితం చేసే రాజ్యం లేదా యూనివర్శిటీ చర్యల చెల్లుబాటును అంచనా వేసే కోర్టులకు కొనసాగుతున్న మార్గదర్శకంగా ఉన్న ఒక రేఖ-గీసే వ్యాయామం ("నియంత్రణ" vs "సారాంశం నాశనం").
No comments:
Post a Comment